به گزارش روابط عمومی مؤسسه تحقیقات علوم دامی کشور به نقل از خبر گزاری البرز (ایسنا)، رئیس مؤسسه تحقیقات علوم دامی کشور با اشاره به اهمیت حفظ و بهرهبرداری اقتصادی از ذخایر ژنتیکی دامی گفت: گاو سیستانی یکی از ارزشمندترین ذخایر ژنتیکی بومی ایران است که طی هزاران سال با شرایط اقلیمی سخت منطقه سیستان سازگار شده است. برخورداری از مقاومت مناسب در برابر گرما، شرایط نامساعد محیطی، برخی بیماریها و توان استفاده از منابع خوراکی کمکیفیت، این نژاد را به یک سرمایه ارزشمند ملی تبدیل کرده است.
،حسن خمیسآبادی در گفت و گو اظهار کرد: متأسفانه خشکسالیهای متوالی، خشک شدن تالاب هامون و کاهش منابع علوفهای، در کنار افزایش هزینههای نگهداری دام، موجب کاهش تمایل دامداران به پرورش گاو سیستانی شده و تداوم این روند میتواند بقای این ذخیره ژنتیکی ارزشمند را با چالش مواجه کند.
وی افزود: از این رو، ایجاد توجیه اقتصادی برای پرورش این نژاد، یکی از الزامات مهم در برنامههای حفاظت و توسعه آن است.
خمیسآبادی ادامه داد: در همین راستا، طرح تحقیقاتی مقایسه عملکرد گوسالههای سه نژاد سیستانی، جرسی و هلشتاین در دوره شیرخوارگی و پروار با هدف مقایسه تولید کمی و کیفی گوشت این سه نژاد در شرایط استان اصفهان در دستور کار قرار گرفته است.
وی مطرح کرد: اجرای این طرح در شرکت کشت و دامداری فکا این امکان را فراهم میکند که عملکرد سه نژاد در شرایط مدیریتی و تغذیهای مشابه مورد ارزیابی قرار گیرد.
رئیس مؤسسه تحقیقات علوم دامی کشور اظهار کرد: در این پژوهش، شاخصهایی همچون وزن تولد، میزان رشد، افزایش وزن روزانه، مصرف آغوز، شیر و خوراک آغازین، وضعیت سلامت گوسالهها و هزینههای دوره شیرخوارگی بررسی خواهد شد. پس از آن نیز دامها وارد دوره پرواربندی شده و میزان مصرف خوراک، افزایش وزن، ضریب تبدیل خوراک و سودآوری اقتصادی آنها مورد ارزیابی قرار میگیرد.
وی گفت: در پایان دوره پرواربندی، علاوه بر بررسی وزن زنده و اجزای لاشه، شاخصهایی نظیر وزن لاشه، درصد قطعات اصلی، ضخامت چربی پشت، سطح مقطع ماهیچه راسته و ویژگیهای کمی و کیفی گوشت مورد بررسی قرار خواهد گرفت. همچنین با انجام تحلیلهای آماری و اقتصادی، امکان مقایسه دقیق عملکرد سه نژاد فراهم میشود.
خمیسآبادی تأکید کرد: نتایج این طرح میتواند به شناخت بهتر ظرفیتهای تولیدی گاو سیستانی، ارائه شواهد علمی برای توسعه پرورش آن و ایجاد انگیزه اقتصادی برای دامداران کمک کند. بهرهگیری هدفمند از ظرفیت ذخایر ژنتیکی بومی، علاوه بر کمک به حفظ تنوع ژنتیکی کشور، میتواند در تأمین پایدار گوشت قرمز و افزایش تابآوری صنعت دامپروری در برابر تغییرات اقلیمی نیز نقش مؤثری داشته باشد.